Huidhonger
Ze kwam bij me. Moe…
Ze vertelde hoe hard ze werkt. Als alleenstaande ouder houdt ze alle ballen in de lucht. Financieel. Opvoeding. Planning. Altijd doorgaan. En regelmatig voelt ze zich overspoeld. Trekt ze zich terug. Voelt ze zich alleen. Rauwe rouw!
Ze vroeg me naar een oplossing. “Vertel me hoe het moet. Hoe geef ik mijn grenzen aan? Welke zinnen helpen, wat kan ik doen? Alsof ik haar een short cut of een quick fix” kon bieden.
En voor je het weet zou ik het voor haar bedenken en het haar willen vertellen.
Echter mijn waarde ligt in een andere zin: Ik ga niet over jou, ik ga met jou.
Dus we stemden af. Waar wordt het in haar lijf te veel? Waar voelt zij de irritatie? Waar zit haar verlangen?
We deden een kleine opstelling. Van het hoofd naar het lijf. We maakten ruimte om weer te voelen waar ze contact kon maken met zichzelf.
Onwennig. En meteen ook strijd. Onrust, het heen en weer bewegen. De voortdurende “aan”-stand van haar zenuwstelsel.
Langzaam namen we de tijd om te onderzoeken wat haar lijf haar vertelde.
“Zo voelt het… ja, zo… altijd maar aanstaan. Bewegen. Heen en weer. Ik ben er zo moe van.” Voel maar… voel maar.
De bewegingen werden kleiner en zachter. En uiteindelijk was er echt contact. Verbinding. Vanuit haar ademhaling ontstond rust. Daar werd het kalm.
Ze begon te huilen.
“Ik schaam me dat ik dit zeg… maar wat is het fijn om ook te worden aangeraakt, je rug te voelen. Om warmte te voelen.” Ik heb huidhonger! De tranen om de rauwe rouw. Om dat wat ze is verloren. Het al zo lang alleen moeten doen. Daar kwam haar verlangen.
Niet meer alleen. Maar samen. Ze vertelde me dat ze weleens had gelezen over huidhonger.
Ik bleef stil. Ervaar maar. Dit is er ook, nu.
Wat is het waardevol als je kunt voelen wat je nodig hebt je tranen te huilen om het gemis. Daar groeit langzaam weer het verlangen. En de eerste stap om hiervoor te zorgen.
Haar ademhaling werd dieper. Haar gezicht zachter. Haar ogen kregen weer glans.
“Dit gevoel… dit inzicht… hier kan ik verder mee.” Moe..moed..moedig!
We namen afscheid.
Huidhonger… zovelen kennen het. Het wezenlijke verlangen naar betekenisvolle verbinding en aanraking.
Familietherapeut Virginia Satir: “Als we nooit meer een knuffel krijgen, gaat ons lichaam daar langzaam aan kapot: we hebben er vier per dag nodig om te kunnen overleven, acht om te blijven zoals we zijn en twaalf om te groeien.”