Bestaat er een pil tegen een gebroken hart?
Ze was bij de arts beland.
Na het overlijden van haar dochter door suïcide voelde alles overweldigend. De eindeloze vragen. Het waarom. Het contact met haar echtgenoot dat steeds moeizamer verliep. Hij rouwde zo anders dan zij. De boosheid die ze bij hem tegenkwam en niet altijd begreep. De stress van: hoe moet het nu verder?
En steeds opnieuw die pijnigende en tergende gedachten:
Wat had ik anders kunnen doen?
Hoe had ik dit kunnen voorkomen?
Had ik maar…
Haar nachten waren kort.
Soms bonkte haar hart zo hard dat het leek alsof het uit haar borstkas wilde springen. Op andere momenten voelde het alsof haar hart alle kanten op sloeg. Onregelmatig. Onrustig. Alsof haar lichaam alarm sloeg.
De beelden van het laatste moment stonden nog op haar netvlies gebrand. Hoe ze haar dochter aantrof. Sommige beelden nestelen zich voorgoed in een mens.
En tegelijkertijd kwamen er andere herinneringen boven. Haar dochter als klein meisje. Haar lach. Haar stem.
“Ik ben bang dat ik haar stem vergeet,” zei ze zacht.
De mooie herinneringen voelden soms net zo pijnlijk als de traumatische beelden.
Angst, verdriet, het waarom, had ik maar…schuldgevoel…
Alsof het aanklagers waren die voortdurend op haar hart bonkten.
overbelasting en ontregeling
Met druk op haar borst belandde ze uiteindelijk bij de huisarts, die haar doorstuurde naar het ziekenhuis. Daar werd onderzoek gedaan.
Maar de arts kon niets vinden.
Geen afwijkingen, geen verklaring, geen medicijn en dus ook geen oplossing.
“Eigenlijk wist ik het zelf al,” zei ze.
“Bestond er maar een pilletje voor een gebroken hart.”
“Bestond er maar iets waardoor ik even niets meer hoefde te voelen.”
Mijn hoofd laat me ook regelmatig in de steek..alsof ik alles lijk te vergeten.
“Alsof mijn hele systeem op z’n kop staat.”
De wijsheid van het lichaam
Haar lichaam bepaalt het tempo. Heeft zo haar eigen wijsheid!
Niet omdat je lichaam tegen je werkt.
Maar omdat je lichaam vóór je werkt.
Omdat het probeert je te beschermen tegen iets wat bijna ondraaglijk groot is.
Liefde die zijn adres is kwijt geraakt
Ze keek me aan.
“Het is gewoon de liefde.”
“Liefdesverdriet. Of zoals Jean Jacques Suurmond zo mooi beschrijft: ‘Rouw is liefde die haar adres is kwijt geraakt.
Er volgde een stilte
Mijn voeten doen pijn, mijn hart doet pijn, mijn lijf doet pijn.
Hartzeer! Misschien moet ik wat rustiger aan doen!
Hartezeer
Samen keken we naar de tekening op de flipover met het duale procesmodel
Het model beschrijft hoe mensen in rouw voortdurend heen en weer bewegen tussen twee processen:
• verliesgerichte momenten: voelen, missen, huilen, herinneren, pijn toelaten
• herstelgerichte momenten: ademen, regelen, afleiding zoeken, stapjes zetten richting het leven
Geen rechte lijn, geen handleiding. Maar een beweging heen en weer. Een slingerbeweging.
Ze keek naar de tekening.
En sprong ineens op.
“Het lijkt mijn hart wel.”
“Met twee kamers…”
“Net mijn hart.”
De ene kamer vol verlies.
De andere kamer vol herstel.
En daartussen: beweging.
Net als een hart dat blijft kloppen.
Samentrekken.
Loslaten.
Pauzeren.
Verdergaan.
Een eigen tempo
In de ontmoeting was er niets opgelost. Wel aangekeken, doorvoeld, gehuild. Geen pil. Geen snelle oplossing. Geen manier om dit verlies weg te nemen.
Maar er was wel iets anders: Mildheid, erkenning, inzicht, compassie! Rust en kalmte.
En soms is dat precies waar heling begint.
Rouw is liefde die zijn adres is kwijtgeraakt. Ten diepste liefdes verdriet. Verdriet dat een eigen tempo kent op het ritme van je hart!