Wasabi – Er zit goud in jou

Lange tijd dacht ik dat ik kapot en gebroken was.
Gedachten van uitzichtloosheid, hopeloosheid en machteloosheid bepaalden hoe ik naar mezelf keek. Dit komt nooit meer goed, zei iets in mij. En dus ging ik vechten. Tegen mezelf. Tegen wat er was ontstaan. Ik deed alles om het tegendeel te bewijzen. Hard werken. Doorzetten. Overleven.

Van buiten leek het misschien krachtig, maar van binnen raakte ik steeds verder van mezelf verwijderd. Nog meer plannen om mezelf te veranderen. Nog meer werken aan wie ik zou moeten zijn. Altijd vanuit tekort. Niet goed genoeg. Iets dat weg moest. Iets dat gefixt moest worden.

Dat harde werken kost ongelooflijk veel energie. Zoveel, dat je er moe van wordt. En soms zelfs ziek. Want leven vanuit strijd put uit. Het houdt je weg bij wie je in wezen bent. Wanneer er iets stukgaat, denken we vaak dat het minder waard is. Dat geldt niet alleen voor spullen, maar ook voor mensen. In Japan kennen ze een levensfilosofie die wabi-sabi heet. Een manier van kijken waarin juist het onvolmaakte, het vergankelijke en het incomplete wordt gezien als waardevol.

Kintsugi

Een mooi voorbeeld hiervan is kintsugi, de kunst van de gouden verbinding. Wanneer een kom breekt, wordt zij niet weggegooid. De scherven worden met zorg aan elkaar gezet met lak vermengd met goud. De barst wordt niet verborgen, maar zichtbaar gemaakt. De breuk vertelt het verhaal. De schade is het verhaal. Niet ik ben mijn verhaal! De breuk is hier niet het einde, maar het begin van iets nieuws. Iets unieks. Iets wat zonder die breuk nooit had kunnen bestaan.

Langzaam begon ik te begrijpen: misschien hoefde ik mezelf niet te repareren. Misschien hoefde ik niet nóg harder te werken aan een betere versie van mij. Misschien was ik geen project, maar een mens.

En misschien… zijn wij zelf ook kintsugi. We zijn kleine meesterwerkjes met gouden breuklijnen. Met rimpels, littekens en plekken waar het leven zichtbaar is geweest. Dat vraagt een andere manier van kijken. Zachter. Eerlijker. Met meer mildheid. Het vraagt dat je durft te erkennen waar het pijn deed. Waar het brak. En waar je bent geheeld — niet onzichtbaar, maar voelbaar. Niet perfect in de oude betekenis van foutloos. Maar wel echt. Misschien voel je dit nu nog niet, omdat je midden in de pijn zit. Dat is begrijpelijk. Pijn is niet fijn. En toch hoort ze bij het leven. Juist door pijn ontstaat ruimte voor echtheid. Voor kwetsbaarheid. Voor verbinding.

Wat als je niet kapot kunt? Wat als alles wat je meemaakte geen bewijs is van tekort, maar van mens-zijn? Niet groeien ondanks de pijn, maar dankzij de pijn. Door de wond niet weg te poetsen, maar haar ruimte te geven.

Misschien zit daar jouw goud.